Komunistyczny aparat propagandowy w 1949 roku wprowadził do języka polskiego w jednym z tłumaczeń tekstów Marksa termin „społeczeństwo obywatelskie”. W celu utrudnienia obywatelom prawidłowego zrozumienia pracy tego słynnego myśliciela użyto takiego sformułowania, zastępując tym samym pojęcie społeczeństwa cywilnego. W 1989 roku zostało ono nawet użyte przez komunistów w celu stłumienia żądań narodu o pełnoprawne i pluralistyczne społeczeństwo polityczne.
W końcówce ubiegłego stulecia w Polsce społeczeństwa obywatelskie skutecznie przeciwstawiały się panującej wtedy władzy państwowej, doprowadzając do upadku ustroju komunistycznego. Aktywna działalność obywateli naszego kraju w różnego rodzaju stowarzyszeniach opozycyjnych dała podstawy ku emancypacji narodowej, a w konsekwencji do państwa w pełni demokratycznego. W takich działaniach brali również udział polscy intelektualiści
(muzycy, poeci i pisarze). Poprzez swoja twórczość budzili w Polakach świadomość narodową i nawoływali do zmian w państwie, prowadzących ku wolności każdego obywatela. Nie można również pominąć wkładu organizacji pracowniczych takich jak NSZZ Solidarność oraz struktur Kościoła Katolickiego.
W dzisiejszych czasach termin społeczeństwa obywatelskiego stosuje się najczęściej do sfery aktywności społecznej, która zorientowana jest na realizację wspólnego dobra obywateli. Można zaobserwować wyraźny wzrost ich zainteresowania inicjatywami społecznymi (np. różnego rodzaju działania zbiorowe), które maja w naszym kraju długą i bogatą tradycję. Niestety jednak wciąż wypadamy w tej dziedzinie blado na tle innych państw świata. Przede wszystkim ciągle brakuje tzw. kapitału społecznego i wzajemnego zaufania między ludźmi. Obywatele muszą mieć prawo do wyrażania własnych opinii i działania.
Z roku na rok jednak praca społeczeństwa obywatelskiego w Polsce przynosi wymierny efekt. Warto tutaj wspomnieć o wielu organizacjach i ruchach religijnych, skupiających w swoich szeregach wolontariuszy. Pojawiły się również grupy społeczne, których głównym zadaniem jest przeciwdziałanie plagom cywilizacyjnym takim jak alkoholizm, przemoc, bezdomność i narkomania. Przy współpracy z organizacjami pozarządowymi mogą oni zakładać w naszym kraju coraz więcej ośrodków mających na celu pomoc osobom uzależnionym i bezdomnym. Różnorodność takich organizacji jest w Polsce bardzo duża, jednak ciągle brakuje chętnych do tego typu przedsięwzięć. Obecnie działa w nich około 6 % społeczeństwa.